MÜŞRİKLERİN ELEBAŞLARI

MÜŞRİKLERİN ELEBAŞLARI

Ebu Cehil: Asıl adı Amr b. Hişâm el-Muğira olan Ebu Cehil İslâm’ın ilk döneminde Peygamber efendimizin en azılı düşmanlarından ve Kureyş’in ileri gelenlerinden birisidir.
Ebu Cehil önceleri Ebû’l-Hakem künyesiyle anılırken, müslümanlar tarafından Ebû Cehil (cehâlet babası) diye adlandırılmıştır. Mekke’deki Kureyş kabilesinin Mahzûmoğulları boyuna mensup olup Mekkeliler arasında büyük bir itibâra sahip idi.
Ebû Cehil bu ümmetin firavunu olarak kabul edilen Ebû Cehil, Müslümanların en büyük, en azılı düşmanı, küfrün önderi idi. O, varlıklı, güçlü kuvvetli ve istediği zaman bütün Kureyş halkını kendi etrafında toplayacak bir güce sâhipti. Müslümanların, onun elinden ve dilinden çekmediği kalmadı. Öyle ki, Müslümanlara işkencenin en ağırını yapıyor ve yaptırıyor, İslâmiyet’in yayılmasını önlemek için her çâreye başvuruyordu.
Peygamber efendimizle aynı yaşlarda olan Ebû Cehil, ilk anlarından itibâren İslâm’a hep karşı çıkmış, Peygamber efendimize ve özellikle güçsüz müslümanlara var gücüyle düşmanlık gösterip ezâ ve cefâlarda bulunmuştur. İslâm’ın ilk iki şehidinden biri olan Ammâr b. Yâsir*’in annesi Sümeyye, İslâm düşmanı Ebû Cehil tarafından hunharca öldürülmüştür. Hayatı boyunca İslâm’a karşı tüm faâliyetlerde başı çeken Ebû Cehil, müslümanların açlıktan dolayı ölümle karşı karşıya kaldıkları boykot uygulamasını şiddetle takip etmiş, boykotun kaldırılmasına karşı çıkmış; Hz. Peygamber’in hicretinden kısa bir süre önce Dâru’n-Nedve’de yapılan müzâkerede her sülaleden seçilecek birer temsilcinin oluşturduğu bir fedâi grubu tarafından Peygamber efendimizin öldürülmesini teklif etmiştir.
Müslümanların, dinleri uğruna ev ve barklarını mal ve mülklerini, yurtlarını terk edip Medine’ye hicret etmelerinden sonra dahi her fırsatta İslâm’a karşı düşmanlığını ortaya koyan Ebû Cehil, Bedir Savaşı’nın çıkmasına da sebep olmuştur. Ebû Süfyân’ın yönettiği Kureyş’e ait bir kervanın müslümanların eline düşmesini önlemek maksadıyla Mekke’den büyük bir orduyla çıkan Ebû Cehil, kervanın kurtularak Mekke yolunu tuttuğunu öğrenmesine rağmen sırf İslâm’a düşmanlığı sebebiyle savaş çıkarmak üzere yoluna devam etmiş, Bedir’e vardığı zaman Hz. Peygamber’in sulh teklifini reddettiği gibi bizzat kendi ordusunda ileri gelen bazı kimselerin savaşı önleme düşüncelerine şiddetle karşı çıkarak onları korkaklıkla itham etmiş ve savaşı başlatmıştır.
Ancak çarpışmalarda iki Medine’li müslümanın ağır darbelerine uğrayan Ebû Cehil, hareketsiz bir şekilde savaş alanına düşmüş, ölmeden az önce de meşhur sahâbî Abdullah b. Mes’ûd tarafından kafası kesilerek Hz. Peygamber’e götürülmüş, cesedi Bedir’de müşrik ölülerinin atıldığı kuyuya (Kalîbu Bedr) atılmıştır.
Böylece “bu ümmetin Firavun’u” olarak kabul edilen Ebû Cehil, Rabbim Allah’tır diyen insanlara İslâm’a ve tevhid akîdesine karşı insaf ve insanlığa sığmayan düşmanlığının bedelini H. 624 yılında hayatıyla ödemiştir.
Ebû Leheb: Peygamber Efendimiz’in öz amcalarından birisi olmasına rağmen, İslâmiyetin en azılı düşmanlarındandı. Karısı Ümmü Cemile de kocası gibi düşman, Peygamber Efendimiz’e eliyle diliyle ezâ verenlerden biriydi. Ebû Leheb hasta olduğundan Bedir harbine gidememiş, bedel göndermiş, Bedir’de Müslümanların gâlibiyet haberini yatağında duyunca, iki kere ölmüştü.
Daha önce de kendisi hakkında bilgi verdiğimiz Velid ibn-i Muğîre: Kureyş’in nüfuzlularındandı. İslâmın azılı düşmanlarından, nesebi gayri sahih soysuzun birisiydi.
Âs ibn-i Vâil: İslâmiyet ve O’nun Peygamberi ile acı acı alay eden, Peygamber Efendimiz’in oğlu Kâsım vefât ettiği zaman, «Muhammed ebterdir, erkek evlâdı yaşamıyor, O’nun sonu yoktur» diyen bu adamdır. Evlat acısıyla yüreği kanayan bir babayı teselli edecek yerde, o böyle acı sözler söyleyecek insafsızın birisidir. Fahri Kâinât’ın düşmanları, ictimâî mevkiileri ne olursa olsun, işte böyle insanlıktan uzak kimselerdi.
Cenâb-ı Hakk, Kevser Sûresi’nin son âyetiyle, «Âsıbni Vâil’in kendisinin ebter olduğunu» beyânla zemmetmiştir.
Ölümü şöyle oldu: Bir defasında eşeğine binmiş Mekke civarında bir dağ geçidinden geçerken, eşeği onu yere düşürüp bacağını ısırdı. Bu yara bacağının şişmesine ve ölümüne sebep oldu.
Nad’ribni Hâris: Peygamber Efendimiz’e ve Müslümanlara ençok ezâ ve cefâ edenlerden biri de bu adamdı. Acem hikâyelerine vâkıftı. “Muhammed size esâtir-i evveliyni (Hâşâ, geçmişlerin masallarını) söylüyor.” derdi.
Bunun hakkında birkaç âyet nâzil oldu. Bedir harbinde esir alınıp Rasûlüllah’ın emriyle öldürüldü.
Diğer Düşmanlar: Ümmiye’tibni Halef, Utbe ibn-i Rebîa, Übeyy’ibn-i Halef, Hubeyre ibn-i Ebi Vehb, Hakem ibn-i Ebül As … vs.dir. (Hasan Arıkan, Muhtasar Islam Tarihi)

Sosyal Medyada Paylaşın:

BİRDE BUNLARA BAKIN

Düşüncelerinizi bizimle paylaşırmısınız ?

E-Gazete Arşivi